Jello: mijn eerste werkende prototype

Jello begon als een "hoe moeilijk kan het zijn"-project. Het antwoord, zoals altijd: moeilijker dan het lijkt — en juist daarom leerzaam.

Het lastigste was niet het datamodel, maar het gevoel. Een kaartje dat zelfs maar even terugspringt naar zijn oude plek breekt de illusie. Dus koos ik voor optimistische updates: verplaats het kaartje meteen, en synchroniseer daarna pas met de opslag.

De tweede les ging over beweging. Een subtiele animatie bij het neerzetten, een lichte schaal tijdens het slepen, en een plek die meegroeit. Niets ervan is strikt nodig, maar samen laat het de app als een echt product aanvoelen.

Mijn belangrijkste inzicht: bouw eerst het gevoel, dan de functies. Functies voeg je later makkelijk toe. Het gevoel is wat mensen onthouden.